Dąb korkowy

Dąb korkowy (Quercus suber L.) rośnie w Afryce północnej i Europie południowej. To wiecznie zielone, rozłożyste drzewo o szerokiej i nieregularnej koronie. Pokryty jest grubą i nierówną korą, z której  wytwarzany jest korek. W celu jego pozyskania wykorzystuje się jedynie zewnętrzną obumarłą część kory.

 Proces okorowywania jest całkowicie bezpieczny dla drzewa, a następne może nastąpić dopiero gdy zarosną poprzednie nacięcia, a kora zregeneruje się. Zwykle trwa to od 9 do 12 lat. Po raz pierwszy korę pozyskuje się z drzew, które osiągnęły minimum 25 lat. Drzewo osiąga wiek 150–250 lat, a w ciągu jego życia korek pozyskiwany jest zwykle 12 razy.

W naszych projektach wykorzystujemy tkaninę korkową, która dzięki swojej niesamowitej strukturze jest pięciokrotnie lżejsza od wody i jest praktycznie niezatapialna. Dodatkowo materiał ten nie wchodzi w reakcje chemiczne oraz zachowuje odporność na zgrzybienie i pleśń. Korek zachowuje również neutralność smaku i bezwonność, a także nie wchłania obcych zapachów. Materiał jest łatwy w utrzymaniu czystości. Dla alergików i astmatyków zastosowanie korka oznacza ograniczenie kontaktu z alergenami. Wyroby z korka mają wysoką wytrzymałość mechaniczną oraz zdolność zachowania właściwości mechanicznych w zakresie temperatur -80 st.C do 140 st.C. Korek zalicza się do grupy najbardziej trwałych materiałów organicznych. Praktycznie nie podlega on procesom starzenia i mimo upływu lat, nawet bez poddawania go zabiegom impregnującym, nie traci swoich właściwości, a nawet niektóre środowiska go konserwują (np. woda morska).

Czy wiesz, że…

Jako surowiec do produkcji korek znany jest od czasów prehistorycznych. Jego najstarsza skamieniałość została znaleziona w dolinie Tagu w Portugalii, a jej wiek oblicza się na blisko 10 mln lat. Około 3000 lat p. n. e. korek był wykorzystywany w Egipcie, Chinach, Persji i Babilonie jako surowiec do wyrobu spławików w branży wędkarskiej. W grobowcach faraonów odnaleziono fragmenty znakomicie zachowanego aż do naszych czasów korka. Jego obecność gwarantowała stabilizację termiczną mumii. W IV w. p. n. e. w Starożytnym Rzymie z korka wyrabiano  boje do znakowania akwenów, obuwie damskie, zatyczki do beczek wina i oliwy, a także wykonywano pokrycia dachowe. W największym stopniu jednak świat antyczny cenił korek za jego właściwości hermetyzujące. Szczelność korka była wręcz idealna, o czym świadczą wykopaliska. Znaleziona w Efezie w ubiegłym stuleciu amfora przeleżała ponad 20 wieków i nadal była wypełniona winem. W ruinach Pompejów zniszczonych przez erupcje Wezuwiusza archeolodzy odkopywali zakorkowane amfory pełne wina. Przykłady te świadczą o niezwykłej trwałości tego materiału, mimo oddziaływania czynników takich jak mikroorganizmy obecnych w glebie czy woda morska.